Ekrani na dodir postaju sve prisutniji u savremenim vozilima, koristeći kapacitivnu tehnologiju koja je takođe osnovna za pametne telefone i tablete. Međutim, ova tehnologija se mora prilagoditi ekstremnim uslovima u automobilima, što uključuje velike temperaturne razlike, vibracije i direktnu sunčevu svetlost. Pouzdanost ovih ekrana može značajno varirati, a problemi često proizlaze iz tehnologije proizvodnje ili spoljašnjih uticaja.
U poređenju sa uobičajenom elektronikom, uređaji u automobilima moraju izdržati teže uslove. Zbog stalnog izlaganja ekstremnim temperaturama i vibracijama, teško je precizno odrediti koliko će ekran na dodir trajati. Na primer, Tesla je doživela skandal 2021. godine kada su se ekrani u njihovim vozilima počeli gasiti nakon samo nekoliko godina korišćenja, što je dovelo do visokih troškova popravke. Tada je zvanično potvrđeno da su ovi ekrani dizajnirani da traju od pet do šest godina, ali problem je bio u memorijskom čipu, a ne samom ekranu.
S druge strane, ekrani na dodir u drugim automobilima mogu trajati znatno duže. Opšte je očekivanje da kapacitivni ekran na dodir traje između pet i deset godina. Ipak, to varira u zavisnosti od uslova korišćenja. Postoje slučajevi gde ekrani starijih modela, poput Toyote Prius iz 2017. godine, rade savršeno, dok ekrani mlađih automobila, poput Jeep Compass iz 2018. godine, mogu biti potpuno neupotrebljivi. U proseku, infotainment ekrani bi trebali trajati nekoliko godina, a noviji automobili sa optičkim lepljenjem pokazuju veću pouzdanost.
Tehnologija ekrana u infotainment sistemima se značajno promenila tokom godina. Trajnost ekrana u velikoj meri zavisi od perioda kada je automobil proizveden i vrste tehnologije koja se koristi. U ranim fazama LCD ekrana, postojala je praznina između LCD panela i staklenog sloja, što je dovodilo do raznih problema, kao što su unutrašnji odsjaji, prodor vlage i smanjena osetljivost na dodir. Kako bi se rešili ovi problemi, proizvođači su počeli da koriste metode kao što su gel bonding i optičko lepljenje.
Gel bonding je rešenje koje je smanjilo odsjaje i probleme sa vlagom, ali je imalo svoje nedostatke, kao što je isušivanje gela, što može dovesti do pojave mehurića na ekranu. Ova tehnologija je bila u širokoj upotrebi tokom 2010-ih, dok optičko lepljenje postaje sve popularnije zbog svoje otpornosti na habanje. Luksuzniji automobili sada često koriste OLED ekrane, koji pružaju bolju sliku, ali mogu smanjiti dugotrajnost zbog problema sa burn-in efektom.
Optičko lepljenje se koristi u modernim automobilima kako bi se poboljšala sigurnost i pouzdanost ekrana. Ovaj proces koristi jak providni lepak koji spaja LCD panel sa staklenim slojem, što rezultira većom izdržljivošću i boljom vidljivošću. Za automobile srednje i više klase proizvedene nakon 2021. godine, postoji velika šansa da će infotainment ekran trajati duže nego ranije.
Zanimljivo je da je tehnologija optičkog lepljenja prvobitno razvijena za vojnu upotrebu, gde su precizna očitavanja bila ključna. Danas, većina automobila više klase koristi ovu tehnologiju, koja eliminiše probleme sa refleksijom svetlosti i ekstremnim temperaturama. Teoretski, ovi ekrani bi trebali trajati koliko i sam automobil, pod uslovom da softverska ažuriranja prate uređaj.
U zaključku, iako su ekrani na dodir u automobilima postali standard, njihova trajnost i pouzdanost zavise od više faktora. Tehnološki napredak, poput optičkog lepljenja, nudi rešenja za mnoge probleme, ali i dalje postoje izazovi koje proizvođači moraju prevazići kako bi osigurali dugotrajnu funkcionalnost ovih važnih komponenti.
