Prvi srpski ustanak, koji je započeo 14. februara 1804. godine, predstavlja značajan događaj u istoriji Srbije, kada su Srbi organizovano krenuli u borbu protiv Osmanskog carstva. Ovaj ustanak je bio odgovor na dugogodišnju tiraniju janjičarskih starešina poznatih kao dahije, koje su preuzele vlast u Beogradskom pašaluku. Njihova brutalna vladavina uključivala je organizovanu likvidaciju srpskih prvaka, poznatu kao „Seča knezova“, koja je rezultirala ubistvom mnogih uglednih Srba. Ovaj teror je samo dodatno ujedinio srpski narod i podstakao odlučnost za oružani otpor.
U Orašcu, kod Aranđelovca, održan je sabor na kojem su se okupili srpski prvaci i narodna vojska. Na ovom skupu, Karađorđe Petrović, vojnik sa značajnim iskustvom, izabran je za vođu ustanka. Njegov izbor bio je ključan, jer je Karađorđe svojom karizmom i vojničkim sposobnostima mogao da okuplja raznolike seljačke i vojničke elemente. Ustanici su odmah nakon izbora započeli sa prvim akcijama, uključujući paljenje hanova koji su služili kao centri represije, čime su zapravo označili početak oružanih sukoba protiv dahija.
Iako je inicijalno bio usmeren protiv dahija, ustanak se brzo prerastao u širu borbu za oslobođenje od osmanske vlasti. Karađorđe je postao ključna figura, ali su i drugi lideri, kao što su Luka Lazarević, Petar Dobrnjac, Stanoje Glavaš, Milenko Stojković i mnogi drugi, igrali ključne uloge u organizaciji otpora. Ovi vođe su formirali lokalne jedinice i predvodili borbu širom Beogradskog pašaluka, stvarajući temelje za širi nacionalni pokret.
Tokom prvih godina ustanka, ustanici su doživeli nekoliko značajnih pobeda. U bitkama su koristili različite strategije i taktike, prilagođavajući se uslovima na terenu. Ustanak je, međutim, naišao i na teške trenutke, uključujući gubitke i povlačenja, ali je moral i odlučnost boraca ostala visoka. U ovom periodu, Karađorđe je uspeo da održava jedinstvo među vojnicima i građanstvom, čime je osigurao kontinuitet borbe.
Ovaj ustanak je postavio temelje za kasnije borbe za oslobođenje Srbije i stvaranje moderne srpske države. Ustanici su se borili ne samo za svoju slobodu, već i za prava i dostojanstvo svog naroda. Prvi srpski ustanak predstavlja simbol otpora i borbe za nacionalno oslobođenje, a sećanje na njega i dalje živi u kolektivnoj svesti srpskog naroda. Ovaj događaj se smatra prekretnicom u srpskoj istoriji, koja je otvorila put ka budućim borbama za slobodu i nezavisnost.
