Nikola Kalabić, istaknuti komandant Gorske garde Jugoslovenske vojske u otadžbini, ubijen je na današnji dan, 19. januara 1946. godine, od strane komunista kod Degurićke pećine na reci Gradac, u blizini Valjeva. Ova elitna jedinica imala je više od 3500 boraca i smatrala se jednom od najjačih četničkih formacija. Kalabić je bio rođen u Podnovlju kod Doboja, a njegovi roditelji, Milan i Joka, razveli su se posle Prvog svetskog rata. U Beogradu je završio šest razreda gimnazije i upisao geodezijski odsek u srednjoj tehničkoj školi. Tokom svog službovanja, radio je u Beogradu, Aranđelovcu i Valjevu, gde je bio zaposlen u katastarskoj upravi sve do izbijanja rata.
Osim svoje karijere, Kalabić je bio aktivan član sokolskih organizacija i odlikovan je 1936. godine Ordenom Jugoslovenske krune. Njegova uloga u istoriji i kontroverze koje ga prate postale su tema brojnih istraživanja. Miloslav Samardžić, publicista iz Kragujevca, u svojoj knjizi „Istina o Kalabiću“, tvrdi da je Kalabić, koji je navodno učestvovao u hvatanju Draže Mihailovića, zapravo imao dvojnik. Samardžić je analizirao fotografije koje prikazuju Kalabića u martu 1946. s članovima OZNA i uporedio ih sa starijim portretima iz 1935., 1943. i 1944. godine.
Za analizu ovih snimaka angažovan je sudski veštak-morfolog Lazar Cvejić, koji je utvrdio da se fizičke karakteristike osobe na fotografiji iz 1946. godine znatno razlikuju od onih koje su zabeležene na starijim fotografijama. Prema njegovom zaključku, osoba na fotografiji iz 1946. godine nije Nikola Kalabić. Ova otkrića dodatno komplikuju Kalabićevu istoriju i ostavljaju otvorenim pitanje njegovog identiteta u poslednjim trenucima života.
U maju 2023. godine, Apelacioni sud u Beogradu potvrdio je rešenje Višeg suda u Valjevu, kojim je usvojen zahtev za rehabilitaciju Nikole Kalabića. Sud je naveo da je prvostepeni sud pravilno utvrdio da Kalabić nije sarađivao sa okupatorom i da ne postoje pisani dokazi o njegovoj povezanosti sa nemačkom vojskom. Takođe, utvrđeno je da je, tokom novembra 1943. godine, došlo do kontakta između Kalabića i Nemaca, ali bez dokaza o saradnji.
Rehabilitacija Kalabića došla je kao rezultat zahteva njegove unuke, Vesne Kalabić, koja je podnela zahtev 2012. godine. Tokom postupka održano je osam ročišta i prikupljeno je više od 400 strana dokumenata kao dokazi. Sud je istakao da je Kalabić bio lišen osnovnih ljudskih prava, uključujući pravo na život i imovinu, čime su se stekli uslovi za njegovu rehabilitaciju. Ova odluka otvara nove perspektive u razumevanju Kalabićeve uloge u jugoslovenskoj istoriji i njegovom mestu u kontroverznim političkim okolnostima tog vremena.
