Dimitrije Petrović i Mileva Zorić započeli su svoj učiteljski put u Čačku 1869. godine, kada je grad imao oko 2.000 stanovnika, što ga čini jednim od manjih naselja u Kneževini Srbiji. Čačak je tada ponovo dobio Gimnaziju, što je predstavljalo značajan korak u obrazovanju tog kraja. Ubrzo nakon dolaska, njihovo poznanstvo preraslo je u ljubav, te su se venčali 8. februara 1870. godine. Godinu dana kasnije, dobili su sina Dragoslava.
Milevin otac, Pavle Zorić, preselio se u selo Kotraža, gde je takođe dobio posao učitelja. Iako su morali da putuju pešice da bi posetili Milevu, porodica je održavala bliske veze. Dimitrije se brzo uklopio u čačku zajednicu, uspostavljajući razne društvene kontakte i donirajući knjige školi, dok je i dalje negovao svoju umetničku strast. Njegovo slikanje uključivalo je portrete i restauraciju ikona u crkvi.
Život u Čačku nije bio lak, pretrpeli su mnoge zdravstvene probleme, a Milevina majka je preminula 1872. godine. Iako su se suočavali s teškim okolnostima, porodica je nastavila da živi u gradu, gde su 29. septembra 1873. godine dobili drugo dete, ćerku Nadeždu. U tom periodu, Dimitrije je počeo da prikuplja staru dokumentaciju, što je postalo njegova strast.
Tokom njihovog boravka u Čačku, grad je prolazio kroz značajne arhitektonske promene. Međutim, 1876. godine počeo je Prvi srpsko-turski rat, što je dovelo do zatvaranja Gimnazije. Mita Petrović se prijavio kao dobrovoljac, gde je služio kao komesar u Čačanskoj brigadi.
Nakon rata, Mita se vratio kući, ali se suočavao s teškim zdravstvenim problemima. U školskoj 1878/1879. godini, Gimnazija je nastavila sa radom, ali su Mileva i Mita zatražili premeštaj zbog klimatskih uslova. Mileva je doživela teški pobačaj, što je dodatno pogoršalo situaciju.
Ministarstvo prosvete odobrilo je njihov premeštaj u Karanovac (danas Kraljevo) 1879. godine, gde su dobili poslove u osnovnoj školi. Karanovac je tada imao oko 2.500 stanovnika i bio je moderan grad sa pravilnom urbanističkom strukturom. U novom gradu, porodica je dobila sina Vladimira 1880. godine, dok je Nadežda počela školu.
Iako su postojali planovi za njihov premeštaj u Rašku, građani Karanovca su se usprotivili. U Karanovcu su dobili i ćerku Zorku 1882. godine. Iste godine, kralj Milan Obrenović je posetio Karanovac, a porodica Petrović je učestvovala u svečanosti.
Karanovac je pružio toplu dobrodošlicu Petrovićima, koji su se trudili da izgrade prijateljske odnose s lokalnim stanovništvom. Ovo prijateljstvo uključivalo je i učiteljicu Jelenu Dimitrijević, koja je kasnije postala dio njihovog života. Međutim, nakon iznenadne smrti Hadži Maksima Petrovića, porodica se seli u Beograd, gde je Nadežda nastavila školu.
Iako su se preselili, prijateljstva iz Karanovca nisu prekinuta. Nadežda se kasnije vraćala u Kraljevo, gde je srela prijatelje iz detinjstva. Porodica Petrović ostavila je značajan trag u obrazovanju i kulturi, a njihova deca nastavila su da se bave raznim umetničkim i obrazovnim aktivnostima.
Ova priča o porodici Petrović svedoči o izazovima i napretku u životu prosvetnih radnika u Srbiji krajem 19. veka, istovremeno naglašavajući značaj obrazovanja i umetnosti u društvenoj zajednici. Kroz sve prepreke, Dimitrije i Mileva ostali su posvećeni svom pozivu i porodici, zadržavajući duh zajedništva i prijateljstva.
