Hadži-Maksimova smrt 1884. godine označila je prekretnicu za porodicu Petrović, kada su Mita i Mileva odlučili da se presele u Beograd, grad koji je tada imao oko 36.000 stanovnika. Beograd je prolazio kroz ubrzanu modernizaciju, a dolazak Petrovića dodatno je obogatio društveni i kulturni život prestonice.
Mita Petrović, po dolasku, napušta prosvetu i zapošljava se u Poreskoj upravi, dok njegova supruga Mileva odlazi u penziju. Ubrzo nakon dolaska u Beograd, dobijaju ćerku Ljubicu. Mita brzo napreduje u karijeri, postajući sekretar, a zatim i predsednik Poreske uprave, a država ga odlikuje Ordenom Takovskog krsta IV reda. Njegova politička angažovanost takođe se razvija, postajući član Odbora Beogradske opštine i narodni poslanik na listi Radikalne stranke.
Preseljenje u Hadži-Maksimovu kuću donelo je porodici Petrović komforniji život i omogućilo im da održavaju stare i stvaraju nove društvene veze. Njihov dom postaje centar okupljanja umetnika i intelektualaca, često nazivajući ga „umetničkim klubom“. Tokom godina, kuća je bila mesto za okupljanje mnogih ličnosti koje su aktivno učestvovale u srpskim nacionalno-oslobodilačkim organizacijama. Nakon 1903. godine, dom Mite Petrovića često su nazivali „izbegličkim konzulatom“.
Petrovići su bili imućni i u njihovoj velikoj kući svako dete imalo je svoju sobu. Često su ugošćavali prijatelje i poznanike, a njihov dom bio je otvoren za mnoge ljude, uključujući i sirotu decu. Nadežda Petrović, njihova ćerka, odrasla je u ovakvom okruženju, što joj je omogućilo da razvije svoje talente bez brige o siromaštvu.
U kući su se nalazile brojne umetničke slike, ikone i orijentalni predmeti, kao i moderni umetnički radovi. Umetnost je bila sastavni deo svakodnevnog života Petrovića, a njihova deca pokazivala su talent za muziku i slikarstvo. Nažalost, sve ovo uništeno je tokom nemačkog bombardovanja Beograda 1941. godine.
Nadežda je bila pod snažnim uticajem svoje porodice, posebno svog ujaka Svetozara Miletića. Njena porodica je bila politički aktivna, a to je oblikovalo njen stav prema društvu i umetnosti. Nadežda je 1884. godine postala učenica Više ženske škole, gde je bila odlična učenica, uprkos tome što je ponavljala jednu godinu. U školi se susrela s nastavnicama koje su bile aktivne u društvenom životu.
Nadežda je od malih nogu pokazivala sklonost ka književnosti i umetnosti. Čitajući dela velikih pisaca, razvijala je nacionalni duh i intelektualnu radoznalost. Njen talent za slikanje prepoznali su njen otac Mita i ujak Svetozar, koji su je upisali u školu kod slikara Đorđa Krstića. U ovoj školi upoznala je nova umetnička saznanja i stekla ljubav prema slikarstvu.
Tokom svog školovanja, Nadežda je napredovala u veštinama crtanja i postala učiteljica crtanja u Višoj ženskoj školi. Njena umetnička karijera započela je 1888. godine kada je dobila svoj prvi štafelaj. Njena predanost umetnosti bila je očigledna, a 1892. godine upisuje privatnu školu kod slikara Kirila Kutlika, gde je bila jedina žena u grupi.
Jedan od značajnih trenutaka u Nadeždinom životu bio je raskid veridbe sa jednim sudskim oficirom. Iako ga je volela, odlučila je da raskine zbog visokih zahteva za mirazom, što njena porodica nije mogla ispuniti. Ova odluka oblikovala je njen put, jer je Nadežda odbacila tradicionalne uloge žena i snažno se posvetila umetnosti.
U njenom životu, umetnost je postala prioritet, dok su društvena očekivanja postala prepreka njenim ambicijama. Nadežda je bila primer žene koja se borila za svoje snove u vreme kada su žene bile često ograničene na uloge supruga i majki. Njena sposobnost da odbaci te norme i da se posveti umetnosti ostavila je snažan utisak na njen kasniji rad i doprinos srpskoj kulturi.
