Akademik i književnik Miro Vuksanović preminuo je u 82. godini, a vest o njegovom odlasku potvrdila je Srpska akademija nauka i umetnosti (SANU). Vuksanović, koji je umro u Novom Sadu, bio je jedan od najistaknutijih književnika Srbije, poznat po bogatom književnom opusu, kao i značajnom doprinosu srpskoj kulturi kroz urednički rad i pokretanje važnih edicija.
Rođen je 4. maja 1944. godine u Krnjoj Jeli. Osnovnu školu završio je u svom rodnom mestu, a Višu realnu gimnaziju u Nikšiću. Diplomirao je 1969. godine na Filološkom fakultetu u Beogradu, na Grupi za jugoslovensku i opštu književnost. Njegova karijera kao profesora srpskog jezika i književnosti počela je u Tehničkom školskom centru u Somboru (1970-1975), gde je bio i pomoćnik direktora. Od 1975. do 1988. godine bio je upravnik Gradske biblioteke „Karlo Bijelicki“ u Somboru, gde je značajno uvećao fond biblioteke i pokrenuo izdavačku delatnost.
Kao upravnik Biblioteke Matice srpske od 1988. do 2014. godine, Vuksanović je pokrenuo više serija knjiga. Njegov rad u ovoj instituciji je podstakao razvoj elektronskog kataloga, koji je postao osnova Virtuelne biblioteke Srbije. Obnovio je Godišnjak Biblioteke i pokrenuo edicije „Tragovi“ i „Bibliografija knjiga u Vojvodini“. Njegov doprinos bibliotekarstvu prepoznat je kroz brojne nagrade, uključujući „Milorad Panić Surep“, „Zapis“ i „Đuro Daničić“.
Vuksanović je bio aktivan član Matice srpske, gde je obavljao različite funkcije, uključujući potpredsednika. Kao glavni urednik Izdavačkog centra Matice srpske, pokrenuo je antologijsku ediciju „Deset vekova srpske književnosti“, koja je nagrađena na Međunarodnom beogradskom sajmu knjiga 2014. godine. Njegov rad je pomogao da se jasnije definiše korpus srpske literature kroz vekove.
Osim što je bio istaknuti urednik, Vuksanović je bio i dopisni član SANU od 2009. godine, a redovni član od 2015. godine. Upravnik Biblioteke SANU postao je 2011. godine, gde je uredio važne edicije i pokrenuo godišnjak sa tekstovima iz književnosti. Njegovo članstvo u raznim akademskim odborima dodatno oslikava njegovu posvećenost kulturi i nauci.
Njegov književni opus obuhvata značajne naslove kao što su „Kletva Peka Perkova“, „Semolj gora“, „Semolj zemlja“, „Semolj ljudi“ i „Otvsjudu“. Vuksanović je za svoj književni rad dobio mnoga priznanja, uključujući nagradu „Politike“ za priču, kao i NIN-ovu nagradu za najbolji roman. Njegovo stvaralaštvo obeleženo je brojnim nagradama koje su potvrdile njegovu umetničku vrednost i doprinos srpskoj književnosti.
Njegov odlazak predstavlja ogroman gubitak za srpsku akademiju i kulturu. Miro Vuksanović ostavlja iza sebe bogatstvo znanja i umetničkog stvaralaštva koje će se pamtiti i ceniti u godinama koje dolaze. Kroz svoje delo i posvećenost kulturi, Vuksanović je ostavio neizbrisiv trag u srpskoj književnosti i nauci, a njegov doprinos će se nastaviti pamtiti i poštovati u različitim kulturnim krugovima. U skladu s tim, njegov rad će inspirisati buduće generacije pisaca, urednika i bibliotekara da nastave s razvojem i očuvanjem srpske kulture i književnosti.
