Direktor Memorijalnog centra Republike Srpske i reditelj Denis Bojić istakao je značaj osnivanja ovog centra, koji predstavlja prvi put da srpski narod ima instituciju koja okuplja i prikuplja svedočanstva o svom ratnom stradanju. Ovaj centar predstavlja jedinstvenu priliku za članove porodica žrtava rata da podele svoja iskustva i bola, čime se stvara jedinstvena baza podataka koja dokumentuje srpsku istoriju.
Bojić je naglasio da postoje različite institucije koje su se bavile dokumentovanjem ratnih zločina, ali je prikupljanje svedočanstava specifičnost Memorijalnog centra. On je objasnio da svi koji su izgubili nekoga tokom ratnih dešavanja imaju priliku da ostave svoje svedočanstvo i tako doprinesu formiranju kolektivne memorije srpskog naroda. „Ako stanete pred majku koja je izgubila dva sina, morate znati šta radite. Vi primate njen bol i arhivirate ga,“ rekao je Bojić.
Tokom ratova devedesetih godina, Republika Srpska je izgubila više od 35.000 civila i vojnika. Pored toga, centar se bavi i žrtvama NATO bombardovanja, kao i sudbinama otetih Srba sa Kosova i Metohije. Bojić je istakao da je suština centra u pružanju prilike pojedincima da sami grade nacionalnu istoriju, bez čekanja na istraživače ili medije.
Memorijalni centar ima kao jednu od svojih osnovnih obaveza edukaciju dece o stradanju njihovih predaka, kao i rad na međunarodnim aktivnostima kako bi se istakla istorija srpskog naroda. Bojić smatra da svaka individualna priča može da ispriča tragediju jedne porodice ili jednog naroda. On je uporedio rad centra sa filmom „Šindlerova lista“, napominjući da se i u tom slučaju prikupljalo mnogo svedočanstava o holokaustu.
Bojić je naglasio da je vreme dragoceno, jer je veliki broj svedoka već preminuo. Memorijalni centar planira izgradnju multimedijalnog muzeja koji će biti otvoren za posete, a njegovo svedočanstvo će biti integrisano u obrazovni sistem. On je istakao da pravoslavlje predstavlja ključni faktor stradanja Srba u dva svetska rata i ratovima devedesetih godina.
Njegova izjava o pravoslavlju kao uzroku stradanja dolazi iz uverenja da je to bio motiv za sve što se dešavalo tokom tih ratova. Bojić je primetio da su razgovarali sa brojnim ljudima koji su izgubili svoje najmilije, ali nisu izražavali revanšizam, već su se fokusirali na bol i stradanje celog naroda.
On je dodao da porodice žrtava traže priznanje društva za svoje gubitke, smatrajući da je istorijska i politička obaveza srpskog naroda da izgradi pravednije društvo za buduće generacije. Kao autor dokumentarnog filma „Svjedok“, Bojić je istakao značaj patolog Zorana Stankovića, koji je obdukovao više od 7.500 srpskih žrtava, i njegov doprinos se ne može dovoljno naglasiti.
Na kraju, Bojić je pozvao sve pojedince koji su izgubili nekoga tokom rata da ostave svoje svedočanstvo na stranicama Memorijalnog centra, naglašavajući da su ta svedočanstva neprocenjiva u dokumentovanju srpske istorije. On je podvukao da su pojedinačne priče ključne za razumevanje kolektivne tragedije naroda, te da se ne sme dozvoliti da drugi pišu srpsku istoriju.
