Aleksandar Antonijević, dugogodišnji prvak Kanadskog nacionalnog baleta, nedavno je podelio svoja razmišljanja o baletu kao umetničkoj formi i o svom trenutnom angažmanu. On je istakao da je balet „krvava umetnost“, što implicira da je to disciplina koja zahteva ogromnu posvećenost i žrtvu. Antonijević je trenutno angažovan kao gost-pedagog Baleta Srpskog narodnog pozorišta u Novom Sadu, gde priprema novu verziju čuvene „Žizele“, čija je premijera zakazana za mart naredne godine.
U razgovoru sa novinarima, Antonijević je otkrio da mu je umetnička direktorka Aja Jung predložila da koreografiše ovu verziju, što mu predstavlja veliki izazov. On je igrao ulogu „Žizele“ od svoje osamnaeste godine i smatra da je važno zadržati klasični baletski rečnik, ali i prilagoditi priču savremenoj publici. Pored toga, Antonijević je angažovan u Kopenhagenu, gde asistira Alekseju Ratmanskom na novom celovečernjem baletu za Kraljevski danski balet.
Svoju karijeru započeo je u baletskoj školi u Novom Sadu, a zatim je prešao u Cirih, gde je dobio prvi solistički ugovor. Godine 1991. pridružio se Kanadskom nacionalnom baletu, gde je proveo 23 godine i odigrao sve velike uloge svetskog repertoara. Tokom svoje karijere, Antonijević je bio poznat po dramatičnim ulogama, a ne po komediji, a njegove prve značajne uloge uključivale su „La Sylfide“ i Romea.
Govoreći o fizičkim zahtevima baleta, Antonijević je napomenuo da je život baletskog igrača sličan životu profesionalnog sportiste. Njegov dan počinje u 10 ujutro sa časom koji traje sat i po, a zatim sledi šest sati proba, što znači da je fizički angažovan veći deo dana. U tom smislu, naglasio je da je važno biti spreman za sve uloge koje mu kompanija može dodeliti, s obzirom na to da su ugovori u zapadnim kompanijama često sezonski.
Pored toga, Antonijević se osvrnuo na promene u sistemu penzija za baletske igrače, ukazujući na to da je umetnost postala komercijalizovana. On je podelio svoje mišljenje o tome kako je nekadašnja praksa u Nemačkoj bila povoljnija, jer su igrači nakon osam godina u kompaniji mogli da dobiju doživotnu penziju. Međutim, danas su sistem i status baletskih igrača postali surovi, a karijere su kratke, pa je važno razmišljati o budućnosti.
Antonijević je primetio da je balet na Zapadu dinamičniji i komercijalizovaniji nego u Srbiji. On je ukazao na važnost privlačenja mlađe publike i korišćenje savremene muzike i atraktivnih fizičkih baleta kako bi se oživela umetnost. Takođe, naglasio je da su povrede sastavni deo profesije, a mnogi igrači su zbog njih ranije završavali svoje karijere. On smatra da je imao sreće jer je njegovo telo izdržalo napore baletskog života.
Nakon penzionisanja, Antonijević je pronašao novi izraz u fotografiji, koja, kako kaže, nosi sličnosti sa baletom. Njegov trenutni projekat „Box of Sorrows“ istražuje osećaj gubitka identiteta nakon odlaska sa scene. Antonijević se nada da će moći da napravi knjigu i međunarodnu izložbu, naglašavajući važnost zajedništva i ljudske boli u svetu punom sukoba.
Na kraju, on je objasnio razlike između klasičnog i modernog baleta, navodeći da klasični balet zahteva dobre proporcije i svakodnevnu borbu sa samim sobom, dok moderni balet često koristi ekstremne položaje i zahteva prilagođavanje svakom koreografu. Antonijevićova strast prema baletu i umetnosti nastavlja se i dalje, i on se trudi da doprinese razvoju baletske umetnosti kroz svoje pedagoške i kreativne angažmane.
