Nadežda Petrović, značajna ličnost u borbi za nacionalnu svest srpskog naroda, po povratku u Srbiju je aktivno zastupala podizanje nacionalne svesti kroz svoje tekstove i javne nastupe. Njen stav o oslobođenju srpskog naroda od osmanske vlasti bio je jasan i odlučan. Oslobodilački rat je doživljavala kao sveti čin, a osvetu, koju su mnogi smatrali samo gnevom, ona je videla kao moralnu i istorijsku nužnost.
U svojim tekstovima, Nadežda je isticala da su srpske žene, devojke i deca često bespomoćne žrtve nasilja, izložene surovostima turske vojske i arnautskih razbojnika. Njihova tela i čast postali su simboli nacionalnog stradanja, a Nadežda je smatrala da je borba za njihovu zaštitu obaveza svakog Srba. Njen pristup nije bio pasivan; ona je naglašavala potrebu za aktivnim otporom i organizovanjem komitskih četa koje bi štitile nezaštićene.
Nadežda je okupila žene oko sebe, organizujući inicijalni sastanak u svojoj kući sa ciljem da pomogne Srbima koji su živeli pod osmanskom vlašću. Iako je njena vizija bila napredna za svoje vreme, mnoge žene su ostale pasivne, što je ukazivalo na nedostatak društvenog aktivizma u tadašnjoj Srbiji. Na početku je bilo teško privući žene da se uključe, ali Nadežda je uporno obilazila kuće i razgovarala s njima o važnosti osnivanja društva koje bi se borilo za prava Srba.
Ubrzo nakon osnivanja Kola srpskih sestara, prikupljena su sredstva za pomoć Srbima izvan Srbije. Nadežda je pisala vlastima kako bi se prikupljeni novac iskoristio za nabavku hrane. Na drugom sastanku pridružio im se Branislav Nušić, koji je predložio osnivanje stalnog društva umesto privremenog odbora. Njihov zajednički trud rezultirao je imenom „Kolo srpskih sestara“, koje je simbolizovalo solidarnost i borbu srpskog naroda.
Kao deo svoje misije, Nadežda je organizovala prvi javni zbor Kola srpskih sestara, koji je održan u velikoj sali kod Kolarca. Ovaj događaj je privukao više od tri hiljade prisutnih, a njen govor je izazvao veliko uzbuđenje i entuzijazam među ženama. Nadeždin govor bio je poziv na otpor protiv osmanske vlasti i ukazivanje na razmere stradanja srpskog naroda. Njene reči su bile snažne i emotivne, pozivajući prisutne na akciju i solidarnost.
Nadežda je koristila dramatičan ton, često postavljajući retorička pitanja i ponavljajući ključne fraze koje su pojačavale njen poziv na akciju. Njena kritika Evrope kao pasivne posmatračice stradanja srpskog naroda imala je i socijalističku dimenziju, dok je poziv na nacionalnu mobilizaciju uključivao i žene, što je njenom delovanju davalo i određenu feminističku notu.
Na kraju, izabrana je uprava Kola srpskih sestara, a Nadežda je postala sekretar. Osnovni zadatak društva bio je pružanje pomoći Srbima koji su bili pod osmanskom vlašću, a podružnice su se brzo širile kako unutar Srbije, tako i izvan nje. Nadežda je svojim delovanjem postavila temelje za buduću borbu srpskog naroda za slobodu i prava, a njena vizija je ostavila dubok trag u srpskoj istoriji.
Zahvaljujući Nadeždi Petrović i njenim istaknutim aktivnostima, srpski narod je dobio novu nadu i snagu da se bori protiv ugnjetavanja, a njen poziv na akciju i solidarnost postao je inspiracija za mnoge generacije koje su dolazile. Nadežda je postala simbol borbe za pravdu, čast i slobodu, ostavljajući neizbrisiv trag u kolektivnoj svesti srpskog naroda.
